“Pomtiedom” neuriën de witte laarsjes om hun groeiende ergernis te onderdrukken. Rustig blijven. Doe aardig. “Mevrouw Laarsjes? Bedankt voor het wachten!” Dat is nu de vierde keer dat hij dit zegt. Begint ook knap irritant te worden. Vervolgens legt hij weer uit wat hij in de forse wachtpauze allemaal heeft ontdekt. Dat interesseert de laarsjes eigenlijk niet zo, ze willen alleen dat InternetMinusBellen weer verandert in InternetPlusBellen. Dat hadden ze namelijk.

Ja, ziet u, u bent namelijk omgezet van de oude wereld naar de nieuwe wereld, spreekt de stem vrolijk, en nu zijn de instellingen veranderd. De laarsjes laten zich gewillig van telefoonstekker naar modem sturen, verwisselen stekkertjes en kabeltjes, proberen dit en ook nog dat. De eindconclusie is dat er in de nieuwe wereld alleen nog maar gebeld kan worden met een telefoon die een navelstreng naar het modem heeft. Pomtiedompomtiedom. En de telefoon beneden dan? Ja, dat had de monteur anders moeten regelen. Ja, dat wist hij wel, van die nieuwe wereld.

Na het tussenstation van een stem die “helemaal niet begrijpt hoe u hier terechtkomt” komen ze bij een stem die een monteur gaat sturen, maar bij het opsommen van de kosten daarvoor breekt de al 1 uur 20 onderdrukte ergernis door. Het dubbelpaar, net onderweg om even wat te vragen, keert spoorslags om, wanneer hij de vlammende ogen van de laarsjes ziet.

POMTIEDOMPOMTIEDOM, proberen de laarsjes nog. Tevergeefs. Met puntige stem leggen ze voor de ontelbaarste keer uit dat ze voor dit abonnement hebben gekozen omdat er ook een monteur bijhoort, die ervoor zal zorgen dat alles probleemloos en zorgeloos functioneert en dat dat eindelijk ook zo was, totdat ze ineens ongevraagd een nieuwe wereld ingeduwd werden. “Maar ik kan geen monteur sturen als u dat niet wilt betalen” sputtert de stem. POMTIEDOMPOMTIEDOMPOMTIEDOM.

Als allerlaatste mogelijkheid, en dan ook alleen nog omdat het bedrijf zo vreselijk aardig en coulant is, zal er een monteur langskomen en daarna een vergoeding van de factuur volgen. De stem verwacht orenschijnlijk dat de laarsjes op hun knieën vallen, maar die hebben eerder de neiging om op hun achterste benen te gaan staan. Ze doen het niet. Pomtiedom.

Na een stevige wandeling zijn de laarsjes weer gekalmeerd. Als de problemen niet erger worden dan een haperende telefoonverbinding, heb je tenslotte niets te klagen. Vierentwintig uur later kunnen ze zelfs al glimlachen om de afsluitende opmerking van de stem dat ze snel op gaan hangen, want de planning zal zo wel bellen voor een afspraak. Ze wachten nog….

Pomtiedomtiedomtiedom.

De witte laarsjes besloten hun oude telefoon- en internetabonnement mee te verhuizen. Ze wisten al dat het voordeliger kon, maar om dat nou tussen de verhuisdozen uit te zoeken, nee, daar hadden ze geen zin in. Toen de muren waren geschilderd en de dozen uitgepakt, gingen ze eens kijken wie precies wat aanbood en waarom dat het beste zou zijn.

Het aanbod is overweldigend en overal kan het natuurlijk sneller, beter en goedkoper. Geweldig. Een beetje huiverig om naar een andere provider over te stappen zijn ze wel, dus besluiten ze gewoon bij KPN te blijven en over te stappen naar InternetPlusbellen. Dat staat immers aangeprezen als “onbezorgd internet + bellen” en zorgen willen ze zeker niet. Bovendien wordt er ook nog een gratis monteur aangeboden om het geheel te installeren. Daar maken ze graag gebruik van, want het nieuwe huis heeft een kluwen kabels in de kast waar je een hangbrug van kan breien.

En het kan ook nog heel gemakkelijk via internet besteld worden. Binnen de kortste keren hebben de laarsjes een bevestiging dat binnen 5 werkdagen het gehele pakket geleverd zal worden. Na 10 werkdagen bellen ze maar eens en horen dat er dan toch waarschijnlijk iets verkeerd is gegaan, want de KPN weet niets van een bestelling. Maar nu wel, hoor, het komt er aan! Ja, wel een beetje raar dat ze een brief hebben gekregen met een bestellingsbevestiging, maar dat gebeurt wel eens. De vraag hoe dat dan kan bij een niet geregistreerde bestelling hebben de laarsjes maar niet gesteld.

Inmiddels zijn er 4 maanden verstreken en het is bijna gelukt. Er valt nu alleen met enige regelmaat een brief van Jacob Middeldorp, Directeur Klantcontact, op de mat die kond doet van het feit dat het onbezorgde internetten en bellen nog geen feit is, want het moet nog geactiveerd worden. De laarsjes hebben dus nog steeds 2 abonnementen. En onbezorgd zijn ze al lang niet meer.

Het telefoonbedrijf is ondertussen goed bezig, want op de laatste rekening zijn de meeste gesprekskosten opgegaan aan bellen naar hen. In totaal hebben de laarsjes en het dubbelpaar 1 uur 46 minuten en 10 seconden van hun diensten gebruik mogen maken. Naar schatting is daarvan 1 uur 23 minuten en 3 seconden opgegaan aan geduldig wachten of door een toetsdoolhof manoeuvreren.

Helaas zijn de laarsjes het nu beu om voor de twaalfde keer het hele verhaal aan weer een andere KPN stem uit te leggen. Dit weekend gaan ze een brief schrijven aan Jacob. Hij die steeds brieven stuurt waarin hij ons attendeert op zijn bevinding dat er een dubbel abonnement is. Telkens met de suggestie om vooral contact op te nemen met de Klantenservice voor het soepel gehanteerde tarief van 10 eurocent per minuut.

De laarsjes zullen hem in een schrijven de bevindingen van een getergde klant laten weten. En een aardige suggestie hebben ze ook nog. Doe voortaan bij een nieuw abonnement een bloeddrukmeter en een grootverpakking Valdispert kado.

Elke dag nog kijken de witte laarsjes zeer blij rond in het nieuwe huis. Het wordt alsmaar mooier. Dubbelpaar en laarsjes zijn best handig, maar voor het maken van een douche besluiten ze toch maar een deskundige in te schakelen. De Klusmeester. Wel wat pretentieus om jezelf zo te noemen, maar hij heeft in het vorige huis van de laarsjes bewezen die titel te verdienen. Hij leverde snel en schoon vakwerk. Die moet het dus worden.

De laarsjes spreken op het antwoordapparaat de gewenste klusserij in en de hoop dat hij even terug gaat bellen. Een paar uur later belt de vrouw van de Meester. Het klusje zou op zich geen probleem zijn, maar het gaat op korte termijn niet lukken. De Klusmeester heeft 3 weken geleden door een ongeluk zijn duim verloren. Die is er weliswaar weer aangezet, maar het is nog onduidelijk of, en zo ja in welke mate, deze weer gaat functioneren. Dat gaat nog even duren allemaal, want de wond is ook nog niet dicht.

Nadat de laarsjes sterkte hebben gewenst en een voorspoedig herstel, hangen ze op, een beetje misselijk van de levendige beschrijving van de verwonding. Voor de douche zullen ze iemand anders moeten zoeken. Maar erger nog; zullen ze de Klusmeester ooit weer als Meester zien, of blijft het bij wat er zomaar in de laarsjes gedachten schoot?

Zullen ze vanaf nu voorgoed aan hem denken als de Kluslutser?

De schaapherder kijkt geirriteerd over zijn schouder. Hij is het behoorlijk zat, dat dagelijkse rondsjouwen over de hei met die schapen voor zich uit. En daar komt ook weer zo’n toerist aan, net nu hij wat hout aan het kappen is voor zijn vuur.

Hij zou wel eens wat anders willen dan steeds weer al die stomme vragen beantwoorden. Maar ja, weglopen kan niet, de schapen kunnen immers niet alleen blijven. Hij begroet de man, die inmiddels naast hem staat.

Gelaten geeft hij voor de zoveelste keer antwoord op de obligate vragen. Al 13 jaar. 43 ooien, 1 ram. Ja, dat is die met die grote horens. Elk jaar ongeveer 20 lammeren. Ja, elke dag buiten, ook als het regent. Zo’n kilometer of 9 per dag. Ja, zelf opgeleid, die hond. Een Border Collie, inderdaad. Ach, wat is eenzaam?

De toerist vraagt honderduit, vindt het allemaal prachtig en vertelt somber over zijn dagelijkse opsluiting in een kantoortoren en hoe hij kan hunkeren naar buitenlucht en vrij zijn.

“Ik zou er mijn rechterhand voor over hebben om uw leven te mogen leiden”, zegt de man, terwijl hij dromerig zijn blik over de hei laat gaan. De herder kijkt van ‘s man’s pols naar zijn bijl en denkt: “Deal”.

Terwijl hij even later de bloederige bijl en de hand in zijn rugzak laat vallen geeft hij de man nog een laatste advies voor hij de hei en de kudde voorgoed achter zich laat: “U moet niet zo schreeuwen, daar houden schapen niet van.”

De witte laarsjes knijpen voorzichtig in de rem. Bijna 50 kilometer per uur gaan ze, dat is eigenlijk een beetje sneller dan ze durven. Als ze vlug even vooruit kijken zien ze het dubbelpaar steeds kleiner worden. Die zien ze onderaan de afdaling wel weer. Als leerlingfietsvakantielaarsjes hebben ze al wel bijgeleerd, de eerste dag knepen ze bij 30 kilometer al in de rem.

Hijgend en puffend duwen ze de fiets met 2 ineens heel zware tassen de berg op. Bergop fietsen gaat heel lang goed. Totdat je na een bocht ziet dat er een nog veel langer stuk omhoog gaat, dan zegt de geest, eerder dan het lichaam, dat het niet meer gaat. Maar lopen mag ook. Bovenaan staat een bankje. Tevreden eten ze daar de druiven op en kijken over het bergachtige landschap. Voor hen spreidt zich het grootste gedeelte van de route die ze in de afgelopen 2 weken hebben afgelegd uit.

Bijna zijn ze weer op het startpunt en is het tijd om naar huis te gaan. Ze praten een tijdje over alles dat ze zijn tegengekomen. De 11 meren waar ze omheen gefietst zijn. Het heerlijke fietsen over glooiende paden in de zon. De ‘s ochtends gekochte lunches voor ergens op een mooi plekje. Het zwemmen in het ijskoude meer. De hotelkamer met het formaat bezemhok van de eerste nacht, het grote pension van het stokoude heksje met haar enge zoon en het heerlijke hotel waar ze 4 nachten bleven omdat het niet ophield met regenen. De bordbedekkende schnitzels en de walnoottaart van Zauner. Hoe nat ze een paar keer regenden en hoe lekker ze blootgebild op een steiger aan het bladstille meer lagen te zonnen, tot groot enthousiasme van de enige boot die langsvoer: een rondvaartboot.

En vooral, vooral praten ze over hoe heerlijk het was en hoe vrij.

De witte laarsjes gaan op vakantie, natuurlijk met het dubbelpaar. De komende twee weken gaan ze iets doen dat ze nog niet eerder deden. Een fietsvakantie. In Oostenrijk. Ze gaan wel proberen om de hoogste bergen heen te fietsen, het moet wel leuk blijven namelijk.

Er zijn een heleboel meren waar ze langs gaan fietsen. Morgen om 7 uur stappen ze in de trein en aan het eind van de middag hangen ze 2 fietstassen aan de fiets die daar staat te wachten. Zondag spreiden ze de kaart uit en beginnen te trappen. Ze hebben er zin in. 2 Weken buitenspelen, daar houden de laarsjes van.

Ongetwijfeld volgt er een verslag van banden, al dan niet lek, hoosbuien, prachtige plekjes, zweetdruppels, schnitzels, ijskoude meren en anderssoortige belevenissen. Maar dat duurt nog even, want eerst moet het nog beleefd worden.

De witte laarsjes zijn in Hoek van Holland. Daar is zowel een prachtig breed strand als de grootste scootmobieldichtheid per inwoner. Nog voordat ze op een (of eigenlijk: het) terras het eerste kopje koffie op hebben zijn er al 5 voorbij gescoot.

Een daarvan ontsnapt nipt aan een nog minder mobiel bestaan. Een automobilist, met de gelaatskleur die bij een kater hoort, ziet de scootmobielster bij het achteruitrijden niet. Zij trekt een wielsprintje in de hoop de stoep te bereiken voordat de auto haar raakt. Het voltallige terraspubliek – toch al gauw 4 paar – roept “HOOOO STOP”. De gekaterde kijkt wat onnozel, maar trapt toch op de rem. De scootster scoot met een bloedvaart de stoep op en de hoek om en de man biedt het terras zijn excuses aan.

De laarsjes hebben uren later, maar op hetzelfde terras, een klein communicatieprobleem. Wanneer ze de bediendame om de lunchkaart vragen zegt deze: “Die hebben we overdag niet”. De opmerking waarin de laarsjes hun verbazing uitspreken over een uitsluitend nachtelijke lunchkaart, wordt haarstrak gepareerd met: “Nee, alleen op dinsdag, woensdag en donderdag”.

Hier moeten de laarsjes even over nadenken. Het dubbelpaar doet het beter. “Heeft u een tosti?” “Ja, hoor” zegt ze. Ze zegt er niet bij dat ze die voor straf extra droog maakt en er geen ketchup bij gaat doen.

Tussen de beide terrasbezoeken zijn ze ook nog aan het blote-billen-strand. Daar is ook een blote-billen-strandtent. Achter de toog staan drie vrolijke oudere dames die je niets meer wijs maakt en die alles al gezien hebben. Dit komt vooral omdat de toonbank net 30 centimeter lager is dan normaal.

De witte laarsjes beginnen na het aflopen van de wekker onmiddellijk te klagen, mopperen en piepen. Dit kan zo niet langer, is wat ze bedoelen, en over het waarom mutteren ze nog een tijdje door. Het tijdelijk onderkomen van het dubbelpaar zoemt van de muggen. Vooral ‘s nachts.

Nu heeft hij boven zijn bed een klamboe opgehangen. Helaas hangt deze wat laag, vanwege het schuine dak. En helaas wat meer boven zijn helft. Zo kan het gebeuren dat het muskietennet via de zijkant van de laarsjes over de bedrand hangt. Dat is geen slapen! Ook de teennagels haken regelmatig onaangenaam in het net.

De laarsjes proberen van alles uit. Het kussen in de bovenhoek, zodat er meer ruimte onder het net komt. Dat werkt, totdat ze stijfgenekt zijn. Dan moet het dekbed naar de zijkant gepropt om het net hoog te houden. Dat werkt, totdat ze koud zijn geworden. Zucht. Ze kruipen nog iets dichter naar het dubbelpaar toe, waardoor de 2 matrassen langzaam uit elkaar schuiven. Bil in de kloof. Grmbl.

Na urenlange afwisseling van deze floplossingen geven ze het op. Met het net op het gezicht geven ze het op en zien op 5 centimeter afstand een mug die niet kan kiezen tussen neus of voorhoofd als landingsplaats. Gelukkig gaat dan de wekker. Natuurlijk beginnen de laarsjes onmiddellijk hun ongenoegen te uiten. Stom net! Rotmuggen! En zo nog wat. Ook het dubbelpaar heeft natuurlijk niet zo riant geslapen met de woelende donderwolklaarsjes naast zich. Hij laat de laarsjes wat razen en zegt dan dat het genoeg is. Eerst deze dag maar even en er vanavond verder naar kijken. Ze zetten punaises op het boodschappenlijstje.

Die avond doen ze hele slimme dingen met het net. 5 Punaises in de muur zijn genoeg. Het is nu een keurig tentje, waar geen muggen mogen komen. Het dubbelpaar vraagt zich nog even af wat hij met de 245 overige vrolijk gekleurde punaises aan moet, maar daar gaan de laarsjes niet van wakker liggen. Die krullen zich behaaglijk op en horen woest zoemende muggen op afstand, die zich verheugd hadden op een maaltje verrukkelijk laarsjesbloed, maar nu toch elders uit eten zullen moeten.

Het klamme zweet breekt de witte laarsjes uit. Paniekerig halen ze voor de tweede keer de hele tas leeg. Niks. Dan nog een keer naar boven, naar de logeertas. Ook daar niet. Ze kijken verhit en gestressed nog maar een keer in de badkamer rond, terwijl ze weten dat het daar ook niet ligt. Ze kijken zichzelf in de spiegel aan en zien wat ze al weten: ze hebben geen ogen. Die zijn er elke dag pas nadat ze de mascara hebben aangebracht. En die hebben ze nu niet meegenomen, hoe dom, hoe vreselijk dom.

Behalve mascara gebruiken de laarsjes geen andere gezichtsveranderende verdoezelaars of verfraaiers, maar de wimpers hebben hulp nodig. Al 30 jaar lang zijn de laarsjes nooit naaktgewimperd de deur uitgegaan, maar nu kan het niet anders. En dat nog wel op een dag waarbij ze met een aantal collega’s van het dubbelpaar de hele dag op stap gaan. Slik. En geen tijd meer om nog even naar huis te rijden. En ook geen zonnebril bij zich.

Het dubbelpaar voelt de ernst van de situatie haarfijn aan en neemt haar in zijn armen. Ze moeten weg. “Maar ik heb geen ogen”, piepen de laarsjes bedremmeld. “Jawel hoor, hele mooie zelfs.” sust het dubbelpaar. De laarsjes vermannen zich. Het ontbreken van wat kleursel kan toch zeker geen reden zijn zich af te melden. Het is prachtig weer, een dag varen ligt in het verschiet en de collega’s hebben ze nog nooit gezien. Die weten dus niet eens dat ze normaal gesproken geen varkensoogjes hebben. En zolang ze uit de buurt van spiegels blijven, vergeten ze het misschien nog wel. Ergens, later op de dag. Misschien.

Ze halen diep adem en stappen over de drempel. Kleren aan, maar toch bloot.

Net nu in het dorp de kermis weer wordt opgebouwd, lezen de witte laarsjes in de krant het volgende bericht.

“Berkel-Enschot – Clown Bassie heeft op de kermis in Berkel-Enschot dinsdagavond twee jonge kermisbezoekers geslagen omdat hij dacht dat een van hen hem aan de haren trok. “Ten onrechte, want een tiener deed dat”, vertelt Paul van Mook. Zijn 10-jarig werd door Bassie hardhandig bij de oren gepakt. “Toen het vriendje van mijn zoon zei dat dit mishandeling was, kreeg die van Bassie een oorvijg, terwijl hij riep: Flikker op, lul.”

De laarsjes hadden al hun bedenkingen over deze kindervriend, zoals ze vorig jaar omstreeks deze tijd schreven:

In het dorp van de witte laarsjes is Kermis.  Daar houden ze wel van en dat is maar goed ook, want ze wonen er dicht bij en horen 6 dagen lang tot 6 uur nederlandse huil- of heen- en weermuziek en tot 12 uur de laatste hits.  Of wat daarvoor door gaat.  Af en toe lopen ze langs de vrolijke lichtjes en kijken naar botstende autootjes.  Hun maag staat geen attractie in de weg, dus ze kunnen overal in, maar doen het weinig. 
 
Ze vinden het eigenlijk leuker om te kijken. Op een plaats waar ze normaal alleen geparkeerde auto’s tegenkomen is nu veel meer te zien.  De enige attraktie die ze nooit overslaan is de Muizenstad.  Dat is een tragische attraktie.  Iemand heeft met de nodige zorg en heel veel noeste arbeid een ministad in elkaar getimmerd.  Kleine huisjes, een stadsgracht, een draaiorgeltje, en alles wat men zoal in een stadje tegenkomt, inclusief de kermis.
 
Dit geheel staat op een hele grote, lage tafel en het enige dat er verder nog nodig is zijn muizen.  Die zijn er en lopen in grote getale door het stadje.  Oude muizen, jonge muizen, mooie muizen en mottige muizen.  Ze doen dingen die muizen in een ministadje doen.  Ze slapen, lopen, klimmen en eten wat, daar verdienen ze hun geld mee. 
 
De rode gympen gaan ook mee en vinden altijd wel een zielig muisje dat van de tafel is gevallen.  Dan springen ze even over het hekje, pakken het muisje op, praten er mee en laten hem weer los in het dorp.  Ook hebben ze een keer op nogal puntige toon tegen de sjofele muizenbaas gezegd dat er een dode muis in het grachtenpand lag, het water bijna op was en bovendien erg vies.  Hij haalde zijn schouders op. 
 
De laarsjes denken er even aan wanneer ze er op weg naar de supermarkt langslopen en de muizenbaas zwetend zien zitten. Het is ook erg warm vandaag, dus de verleiding om lang in de koele supermarkt te blijven is groot. Wanneer ze eindelijk weer naar buiten komen zien ze een groep staan met in het midden….Bassie. U weet wel, de uitgerangeerde clown die toch niet zo leuk bleek anders had hij natuurlijk nooit ruzie gemaakt met zijn broer.

De laarsjes hopen maar dat hij niet weer naar de kermis komt. Hij moest maar eens met pensioen.